Beogradski ambijenti se štite, baš svi … ?

U Beogradu postoji nekoliko krajeva grada za koje se smatra da predstavljaju poseban ambijent, da su svedoci istorije grada te se po njima grad i prepoznaje. Uglavnom se misli na arhitekturu zgrade, češće na grupe zgrada ili cele ulice nekog predela gde dominira drveće i tako opstala forma dobija naziv ambijent i postaje predmet zaštiite. Vremenom su neki krajevi grada stekli status brenda, misli se na Skadarliju, delove Dorćola, ono što je preostalo od Čubure, Topčider, kvart oko Gardoša u Zemunu, Terazije, a od pre neku deceniju i blokovi u Novom Beogradu. Postoje, na raznim stranama, i druga mesta u gradu. Sve je to nastalo u proteklim periodima i svaki od tih ambijenata nosi neku poruku iz vremena kada je nastao, pa se to sada zove i kulturnom baštinom, datom u nasleđe uz obavezu čuvanja a ne trošenja kao bilo koje drugo nasledstvo, jer kulturna baština nastaje neprekidno prateći ritam gradskog života, čak i menjajući ono što je bilo, nadgrađuje zatečeno i sve liči na ogromnu beležnicu koja se kroz vreme dopunjava i prelistava..

Ta mesta su zapisi o istoriji Beograda i to su ambijenti koji se pokazuju kao autentični dokazi o nastanku i trajanju grada, urbani kulturni presek, urbani događaj. Oni se štite na sve načine, zakonom čak, u njih lokalna zajednica ulaže i neki novac da se očuvaju koliko se može i brani taj prostor od građana koji nisu toliko prosvećeni i ne razumeju značaj života i posedovanja imanja u zaštićenom ambijentu. Za njih to obično znači da ne mogu raspolagati svojom imovinom već su taoci istorije Beograda; država, a ni grad, neće to da im otkupe pa da štite do mile volje, a da vlasnici mogu svoje vlasništvo koristiti na svoju dobrobit… To se širi sada i na novije delove grada, kako decenije prolaze uočava se značaj nekog bloka u Novom Beogradu ili na Julinom brdu pa i tamo građani dobijaju privilegiju da budu u zaštićenoj ambijentalnoj zoni. Dalje